Wat kost · extrusieblazen
Bij extrusieblazen wordt een geëxtrudeerde kunststofbuis, de parison, in de matrijs afgeknepen en daarna opgeblazen: volgens Boothroyd Dewhurst wordt 10 tot 50% van die parison afval, afhankelijk van de geometrie van het onderdeel, zodat het betaalde materiaal meer weegt dan de fles of jerrycan (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). De cyclus loopt van 10 s voor een klein, dunwandig onderdeel tot 60 s en meer voor een groot, dikwandig onderdeel, op een machine gerekend tegen 40 tot 80 $ per uur (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). Ontbramen kost met de hand 0,10 tot 0,50 $ per stuk en op een automatische ontbraampers 0,05 tot 0,15 $, elk geponst gat 0,02 tot 0,10 $ (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). RFQdecoder rekent deze posten één voor één, zet ze om in euro tegen de ECB-koers van de dag en houdt de matrijs apart als gereedschap.
Het proces begint met polymeerkorrels, die in een extruder worden gesmolten en tot een holle buis worden gevormd, de parison. De buis hangt tussen de twee matrijshelften; bij het sluiten knijpt de matrijs de onderkant van de parison af, waarna perslucht hem tegen de matrijsholte blaast en hem de vorm van het onderdeel geeft (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). Kautex, bouwer van blaasmachines, geeft aan dat het proces holle lichamen van alle formaten in serie maakt, van enkele milliliters tot enkele duizenden liters (bron: Kautex, september 2025).
Het afknijpen laat altijd overtollig materiaal achter aan de boven- en onderkant van het holle lichaam, een braam die moet worden afgesneden (bron: Plastics Technology, december 2012). Volgens Boothroyd Dewhurst wordt zo 10 tot 50% van de parison afval, afhankelijk van de geometrie van het onderdeel: de knijplengte, de braamlijn en het aanspuitmateriaal worden ontbraamafval, en hoe hoger het afvalpercentage, hoe hoger de materiaalkosten per stuk (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). Te betalen is dus niet het gewicht van het onderdeel maar dat van de parison, die het onderdeel, de braam en het knijpafval omvat (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026).
In de praktijk wordt dit afval vaak teruggewonnen: afgesneden, gemalen en teruggevoerd naar de extruder (bron: Plastics Technology, december 2012), wordt het gemengd met nieuw materiaal (bron: MJS Packaging, mei 2023). RFQdecoder rekent het toch als verloren: een voorzichtige benadering, vermeld op de offerte.
De cyclus loopt van 10 s voor een klein, dunwandig onderdeel tot 60 s en meer voor een groot onderdeel met dikke wanden dat langer moet koelen (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). Gebruikelijk is 10 tot 60 s, bepaald door de extrusiesnelheid, de koeling en de nadruktijd (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). Een dikkere wand vraagt meer materiaal en langer koelen in de matrijs; een dunne wand maakt de kortste cycli en de laagste materiaalkosten mogelijk (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026).
Ook de braam weegt op de cyclus. Hij ontstaat op de knijppunten, is doorgaans twee keer zo dik als de dikste wand van het onderdeel en verdubbelt minstens de tijd die nodig is om het product volledig af te koelen (bron: Plastics Technology, juni 2010). Bij een fles van één gallon (ongeveer 3,8 liter) van 63 g verkortte een knijpinzet die als aparte zone werd gekoeld en met een trapeziumvormige doorsnede werd bewerkt de koeltijd met 4 s: de cyclus ging van 13 naar 9 s, 31% minder (bron: Plastics Technology, juni 2010).
Het gebruikelijke uurtarief van een extrusieblaasmachine is 40 tot 80 $ per uur, tegenover 80 tot 150 $ bij spuitblazen (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). De machinekosten van een onderdeel zijn dit tarief maal de cyclustijd: bij 60 $ per uur kost een cyclus van 35 s 60 × 35 / 3600 = 0,58 $.
Machinebouwers werken eraan deze tijd per stuk te verkorten. Voor jerrycans van 20 liter noemt Bekum een snelle productie tot 240 stuks per uur, waarbij externe koeling de koeltijden duidelijk verkort, en tot 2 × 12 artikelen per cyclus op een machine met twee stations (bron: Bekum, oktober 2026).
De tool calculeert het onderdeel post voor post, met de waarden die Boothroyd Dewhurst publiceert:
In dollar gepubliceerde bedragen worden omgerekend naar euro tegen de ECB-referentiekoers van de dag: op 2 oktober 2026 was 1 € 1,1225 $ waard (bron: ECB, oktober 2026).
Twee benaderingen staan op de offerte. Zonder opgegeven afmeting van het onderdeel neemt de tool de gebruikelijke cyclus van 35 s, het midden van het bereik van 10 tot 60 s (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026). Het afval wordt als verloren gerekend, hoewel het in de praktijk vaak opnieuw wordt gemalen: de materiaalprijs is dus voorzichtig. De matrijs zit niet in de stukprijs: die wordt apart opgegeven, als gereedschap.
Aannames (gekozen ter illustratie, ze komen niet uit een bron): fles van HDPE van 70 g, met een geometrie waarbij 30% van de parison afval wordt, één geponst gat, ontbramen op een automatische pers, geen afmeting opgegeven; twee series, 100 stuks en daarna 10.000 stuks. Voor elke als bereik gepubliceerde waarde neemt het voorbeeld het midden. Opspannen en controle worden hier gewaardeerd tegen het gekozen machinetarief.
Gebruikte gepubliceerde waarden: HDPE tegen 1,00 tot 1,50 $ per pond in het eerste kwartaal van 2026, machine tegen 40 tot 80 $ per uur, ontbraampers tegen 0,05 tot 0,15 $ per stuk, ponsen tegen 0,02 tot 0,10 $ per gat, gebruikelijke cyclus van 10 tot 60 s (bron: Boothroyd Dewhurst (DFMA), maart 2026); 1 € = 1,1225 $ op 2 oktober 2026 (bron: ECB, oktober 2026). In een echte berekening neemt de tool de korrelprijs uit de materiaaltabel van de site.
Gewicht van de benaderingen. Als de 30 g afval volledig werd gemalen en hergebruikt, zou het te betalen materiaal dalen tot 70 g, dus 0,1543 lb × 1,25 = 0,1929 $, 0,0827 $ minder per stuk: dat is de voorzichtigheidsmarge van de aanname ‘afval verloren’. Als de afmeting was opgegeven en de fles onder de kleine, dunwandige onderdelen viel, met een cyclus van 10 s, zou de machine 60 × 10 / 3600 = 0,1667 $ kosten in plaats van 0,5833 $. Aan de grenzen van het gepubliceerde tarief ligt de machinepost bij 35 s tussen 0,3889 $ (40 $ per uur) en 0,7778 $ (80 $ per uur).
De prijs telt het materiaal van de parison, de machinetijd, het ontbramen, de geponste gaten, het opspannen van de matrijs en de controle op. Boothroyd Dewhurst publiceert een gebruikelijke cyclus van 10 tot 60 s op een machine van 40 tot 80 $ per uur, 0,05 tot 0,50 $ ontbramen per stuk en 0,02 tot 0,10 $ per gat. In het voorbeeld op deze pagina, met aannames gekozen ter illustratie, kost een HDPE-fles van 70 g 1,25 € per stuk bij 100 stuks en 0,98 € bij 10.000 stuks, zonder matrijs.
Volgens Boothroyd Dewhurst 10 tot 50% van de parison, afhankelijk van de geometrie van het onderdeel: de knijplengte, de braamlijn en het aanspuitmateriaal worden afval. In de praktijk wordt dit afval vaak gemalen en gemengd met nieuw materiaal. RFQdecoder rekent het als verloren, een voorzichtige benadering die op de offerte staat.
Van 10 s voor een klein, dunwandig onderdeel tot 60 s en meer voor een groot, dikwandig onderdeel, volgens Boothroyd Dewhurst, met 10 tot 60 s als gebruikelijk bereik. Zonder opgegeven afmeting neemt RFQdecoder 35 s, het midden van dat bereik, en vermeldt dat op de offerte.
Nee. In RFQdecoder wordt de matrijs apart opgegeven, als gereedschap. Boothroyd Dewhurst schat een extrusieblaasmatrijs op 3.000 tot 30.000 $, met een typische levensduur van 1 miljoen stuks per caviteit.
Upload uw tekening als PDF, DXF of STEP: bewerkingsvolgorde, tijd en kosten van elke stap, met alle aannames zichtbaar.